Autoklawowa obróbka termiczna surowca.

. Autoklawowa obróbka termiczna surowca. Dążąc do jak najbardziej równomiernego odwodnienia surowca i to możliwie w odmianę a, tzn. prowadząc proces produkcji termicznej w środowisku wodnym, zaczęto stosować agregaty działające pod ciśnieniem. Metoda otrzymywania spoiwa gipsowego przez naparzanie pod ciśnieniem została po raz pierwszy wprowadzona w roku 1929. Polega ona na tym, że kamień gipsowy poddaje się naparzeniu parą pod ciśnieniem 1,3 at. w ciągu 4 -7- 5 godzin. Po naparzaniu cały ładunek gipsu przechodzi do urządzeń suszących i mielących. W 1938 r. zbudowano wg zaleceń P erederija aparaturę doświadczalną. Otrzymany gips półwodny nazwano gipsem o dużej wytrzymałości GP ; gips ten ma zdolność formowania odlewów przy 40010 wody zarobowej, gdy tymczasem zwykłe gipsy budowlane wymagają 55-7- -7- 70010 wody. Doświadczalne kostki gipsowe w stanie wysuszonym osiągały wytrzymałość na ściskanie do 250 kG/cm2. Było to dużym osiągnięciem, ponieważ takiej wytrzymałości gips produkowany zwykłymi sposobami nigdy nie wykazywał. W 1942 r. została wyprodukowana pierwsza partia gipsu o wysokiej wytrzymałości metodą opracowaną w roku 1941 przez Sadowskiego i Szklara. Jakość otrzymanego produktu była jednak nierówna i przeciętnie nie więcej niż 50010 produkcji odpowiadało wymaganiom normy. Przed przejściem do opisu produkcji gipsu wg metody samonaparzenia należy obszerniej wyjaśnić, w czym tkwi niedoskonałość technologia produkcji gipsu Sadowskiego i Szklara. [patrz też: pale fundamentowe, Upadłość transgraniczna, młyny kulowe ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: młyny kulowe pale fundamentowe Upadłość transgraniczna