KOTŁY PAROWE LUB KOTŁY WODNE

W ogrzewaniach wodnych bez połączenia z innymi odbiornikami ciepła z zasady ogrzewa się obiegową wodę grzejną bezpośrednio w kotłach. Przygotowanie ciepłej wody użytkowej może być również połączone z kotłami wodnymi przez bezpośrednie włączenie wymienników ciepła, o ile tylko nie wymaga się wyższych temperatur wody użytkowej niż 60 – 70 C. Można przy tym albo zainstalować osobny kocioł do przygotowywania ciepłej wody użytkowej, albo połączyć wymienniki z kotłami ogrzewania. Jeśli centrala cieplna ma dostarczać równocześnie parę niskiego ciśnienia i wodę do ogrzewania, wtedy trzeba zdecydować się albo na urządzenie mieszane z kotłami parowymi i wodnymi, albo też na jednolitą kotłownię parową. Układy połączeń dla obu rodzajów rozwiązań. Dla lepszej przejrzystości opuszczono urządzenia odcinające, przewody obejściowe, zbiornik kondensatu. zespoły rezerwowe itp. Przyjęto również, że kotły parowe pracują przy ciśnieniu jednakowym. Każde z tych dwóch rozwiązań ma swoje zalety i wady. Pierwszy system jest najczęściej mniej kosztowny w wykonaniu, ponieważ kotły wodne można silniej obciążyć niż kotły parowe, a dla ogrzewania nie są potrzebne specjalne wymienniki ciepła. Ze względu na pewność działania trzeba w tym przypadku przewidzieć dwa kotły dla wytwarzania pary, W drugim systemie ze względu na sprzężenie wymiennika ciepła można nie stosować kotła zapasowego. Bardziej jednolite urządzenie ułatwia naturalnie obsługę. W tym przypadku można wyrównać wahanie zapotrzebowania poszczególnych zespołów użytkowych, szczególnie jeśli istnieją większe zasobniki ciepła. Z bardziej równomiernym obciążeniem kotła łączy się najczęściej lepsze wykorzystanie opału. Wyłączenie kotłów parowych umożliwia ponadto zastosowanie napędu pomp obiegowych za pomocą turbin parowych. Zyski ekonomiczne tego rodzaju napędu należy oczywiście sprawdzić w poszczególnych przypadkach w dużych urządzeniach ogrzewczych i przy wysokich cenach prądu są one często znaczne, Dalszą zaletą jednolitej kotłowni parowej, która nabiera znaczenia przede wszystkim przy rozległych sieciach grzejnych, jest łatwiejsze zabezpieczenie urządzeń wytwarzających ciepło. Według DIN 4751 każdy kocioł, który można wyłączyć, względnie grupę kotłów ogrzewania wodą ciepłą systemu otwartego, trzeba połączyć z naczyniem wzbiorczym przewodami zabezpieczającymi o dostatecznie dużych średnicach, ułożonymi ze stałym spadkiem. Jeśli nie można umieścić naczynia wzbiorczego w bezpośrednim otoczeniu kotłowni, wtedy warunek ten jest trudny do spełnienia. W takich przypadkach najprostszym rozwiązaniem jest zastosowanie kotłów parowych i pośrednie ogrzewanie wody grzejnej w wymiennikach ciepła. Wystarcza wówczas wyposażenie wymiennika ciepła ogrzewanego parą niskoprężną w zawór bezpieczeństwa. Naczynie wzbiorcze nie spełnia już w ogóle funkcji zabezpieczającej, można je więc przyłączyć do sieci grzejnej w dowolnym miejscu zasilania lub powrotu. Można wtedy często stosować umieszczenie pompy obiegowej w przewodzie powrotnym co jest wygodniejsze ze względu na obsługę. Pod względem pewności działania kotły parowe i wodne są równie dobre. Oba rodzaje kotłów w postaci żeliwnych kotłów członowych są w czasie pracy wrażliwe na zasilanie zimną wodą. Przez nieuwagę obsługującego personelu można uszkodzić zarówno kotły parowe jak i wodne, kotły parowe – przez zbyt szybkie otwarcie przewodu kondensatu przy dołączaniu dalszego kotła, zaś kotły wodne przez włączenie pompy obiegowej przy nagrzanym kotle i ochłodzonej wodzie powrotnej. [patrz też: blachodachówka gontopodobna, bramy garażowe bielsko, lewomepromazyna]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: blachodachówka gontopodobna bramy garażowe bielsko lewomepromazyna