WYKONANIE TECHNICZNE CENTRALI CIEPLNEJ

W zasadzie konstrukcja urządzenia centrali cieplnej powinna być jak najprostsza, ponieważ obsługa jest najczęściej słabo przyuczona. W miarę możności należy unikać urządzeń skomplikowanych i łatwo ulegających uszkodzeniom. Przejrzystość zestawienia i połączenie najważniejszych części urządzenia warunkuje prawidłowy dozór i ekonomiczne działanie. Małe urządzenia otrzymują z zasady tylko jeden kocioł. Nie powinien on być zbyt duży, aby umożliwić pracę ciągłą również i przy małym obciążeniu. Można również dopuścić pewne ewentualne przeciążanie kotła podczas krótkich okresów silnego mrozu. W dużych budynkach dobrze jest ustawić dwa kotły i to każdy na 50 -7- 60ilG wymaganej wydajności szczytowej. W większej części okresu ogrzewania wystarcza tylko jeden kocioł, a przy tym wydajność Jego można dostosować lepiej do zapotrzebowania ciepła niż przy zastosowaniu jednego kotła dużego. Przy uszkodzeniu jednego kotła proces ogrzewania może przebiegać prawie bez ograniczeń – z wyjątkiem dni o bardzo niskich temperaturach zewnętrznych. Pod tym względem jeszcze korzystniejsze warunki są przy ustawieniu trzech lub więcej kotłów. W ogrzewaniach z czterema albo i więcej kotłami łączy się czasem dwa kotły w jeden zespół ustawiony na wspólnym cokole i często wyposażony we wspólne zawory odcinające. Oszczędza się w ten sposób na armaturze. upraszcza prowadzenie rur i zabezpieczenia kotłów. W kotłach na wodę ciepłą łączy się doprowadzenia zasilania i powrotu kotłów albo zespołów kotłów razem w przewody główne, które prowadzą do pomp obiegowych albo do rozdzielaczy. Ilości wody płynące przez poszczególne kotły są tylko wtedy równe, jeśli opór przepływu przewodów łączących jest jednakowy. Dlatego też do ,przewodów głównych stosuje się rury o możliwie dużym przekroju i przyłącza kocioł wg systemu jednakowej długości dróg przepływu zasilania i powrotu. W kotłach parowych odprowadzenia pary przyłączone są do długiego przewodu zbiorczego, umocowanego nad kotłami albo za nimi. Odprowadzenia pary muszą mieć jednakowy opór przepływu. Przewody te należy tak obliczyć, aby przy wybieraniu żużla z kotła zmniejszenie się wydajności nie wywoływało zbyt dużego zmniejszenia ciśnienia, a przez to przesunięcia się poziomu wody w stosunku do kotłów sąsiednich. Spadek ciśnienia w przewodach przyłączeniowych rośnie proporcjonalnie do kwadratu prędkości pary, przeto jedynie przez stosowanie dużych średnic przyłączeń można utrzymać małą wartość różnicy strat ciśnienia między przewodem zbiorczym a kotłami o różnej wydajności. Z zasady wystarcza przyjęcie nie większej prędkości pary w przewodach przyłączeniowych niż 10 misek. Przy uruchamianiu niskoprężnego ogrzewania parowego część wody z kotłów zostaje wtłoczona do przewodów kondensatu. W większych urządzeniach można powiększyć ilość wody jaką rozporządzamy przez wykonanie zbiorczego przewodu kondensacyjnego obliczonego z nadmiarem. [więcej w: blachodachówka gontopodobna, bramy garażowe bielsko, lewomepromazyna ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: blachodachówka gontopodobna bramy garażowe bielsko lewomepromazyna